SİMYA FELSEFESİ 

ÖNCE DÜNYAYI GÖZLEMLEDiM, SONRA KENDİ ZİHNİMİ

Kalabalık bir ailenin içinde büyüdüm.

Teyzeler, dayılar, kuzenler, anneanne, büyükbaba… Aynı apartmanda iç içe geçmiş hayatlar, kalabalık sofralar, bitmeyen sohbetler.

Çocukluğumun en belirgin özelliği belki de buydu: İnsanların arasında olmak ve onları gözlemlemek.

Kimin ne söylediği kadar neden söylediği, insanların aynı olaylara neden farklı tepkiler verdiği, davranışlarının ardında neler olduğu hep dikkatimi çekerdi.

O yıllarda bunun hayatımda nasıl bir yere sahip olacağını bilmiyordum.

Sadece merak ediyordum.

HAYATIN İÇİNDE ÖĞRENMEK

Çok genç yaşta aile işinde çalışmaya başladım. Ardından ticari sorumluluklar, kararlar ve iş hayatının zorlukları geldi.

Yıllar içinde ticaretin yalnızca ürünlerden, rakamlardan ve anlaşmalardan ibaret olmadığını gördüm.

Ticaret aynı zamanda insanı tanımaktı.

Beklentileri, korkuları, hırsları, hayal kırıklıklarını, güveni ve güvensizliği gözlemlemekti.

Sosyal kulüplerde aktif görevler aldım, dernek yöneticiliği yaptım. Farklı çevrelerde, farklı yaşam hikâyeleriyle karşılaştım.

Genç yaşta evlendim, iki çocuk annesi oldum. Aile hayatıyla ticaretin sorumluluklarını birlikte yürüttüm. Bugün de iş hayatımın içindeyim.

Hayat bana pek çok rol verdi.

Ama gözlemleme merakım hiç değişmedi.

BAZEN BİR KAYIP, BAKTIĞIN YÖNÜ DEĞİŞTİRİR

Genç yaşta kardeşimi kaybettim.

Bazı deneyimler vardır; hayatı öncesi ve sonrası olarak ikiye ayırır.

Benim için bu kayıp, yalnızca büyük bir acı değildi. Aynı zamanda yıllardır dışarıya yönelttiğim dikkatimin kendi içime dönmeye başladığı bir dönemdi.

İnsanları gözlemlemeye alışkındım.

Peki kendi zihnimi ne kadar tanıyordum?

Düşüncelerim nereden geliyordu? Korkularım, beklentilerim, tepkilerim ne kadar bana aitti? Ne kadarını öğrenmiş, ne kadarını sorgulamadan kabul etmiştim?

Bu sorular beni meditasyon, nefes çalışmaları ve profesyonel koçluk eğitimlerine yöneltti.

Zamanla öğrendiklerimi ve deneyimlerimi yakın çevremle paylaşmaya, mentörlük yapmaya, meditasyon buluşmaları ve grup çalışmaları düzenlemeye başladım.

Ama kendimi hiçbir zaman bütün cevapları bulmuş biri olarak görmedim.

Çünkü insan zihnini keşfetmek, bitirilecek bir eğitimden çok daha fazlasıydı.

SİMYA NASIL DOĞDU?

Bugün de hayatın bütün gerçeklerinin içindeyim.

İş hayatının sorumlulukları, annelik, aile, beklenmedik gelişmeler, sağlıkla ilgili belirsizlikler ve yaşadığımız ülkenin değişen koşulları…

Hayatın her zaman planladığımız gibi ilerlemediğini biliyorum.

SİMYA ∞ ZİHİN tam da böyle bir dönemde doğdu.

Her şey yoluna girdiği için değil.

Her sorunun cevabını bulduğum için hiç değil.

Yıllardır içimde taşıdığım merakın artık kendine ait bir alan istemesiyle…

İnsanlar gerçekten kendi düşünceleriyle mi yaşıyor, yoksa yıllar boyunca öğrendikleri düşüncelerin içinde mi sıkışıyor?

Aileden, çevreden, toplumdan öğrendiğimiz pek çok doğruyu zamanla kendi gerçeğimiz sanıyoruz.

“Ben böyleyim.”

“Hayat böyledir.”

“Başka türlü olmaz.”

Peki ya olur?

Ya zihnimizin bize anlattığı hikâye, mümkün olan tek hikâye değilse?

NEDEN SİMYA?

Simya, tarih boyunca dönüşümün simgesi oldu.

Benim için SİMYA, insanın başka birine dönüşmesi değil; kendi zihnini ve alıştığı düşünce biçimlerini keşfetmesi anlamına geliyor.

Burada kimseye nasıl yaşaması, ne düşünmesi veya ne hissetmesi gerektiğini anlatmak istemiyorum.

Birlikte sorgulayabileceğimiz, şaşırabileceğimiz, deneyimleyebileceğimiz bir alan oluşturmak istiyorum.

Çünkü inanıyorum ki:

Zihnin gereksiz konuşmalarını duymaya başlamak, başlı başına büyük bir adım.

Ondan sonrası gelebilir.

Bazen bir düşüncenin farkına varmak, bazen yıllardır taşıdığımız bir yargıyı sorgulamak, bazen de kendimize gülmeyi hatırlamak…

Ve bütün bunların merkezinde benim için çok önemli bir şey var:

İçsel neşe.

Sürekli mutlu olmak zorunda hissetmeden, hayatın zorluklarını inkâr etmeden, insanın kendi içindeki neşeyle yeniden temas edebilmesi.

SİMYA'nın inzivalarında, atölyelerinde ve buluşmalarında yaşatmak istediğim duygu tam da bu.

HİKÂYE HENÜZ BİTMEDİ

SİMYA'nın nereye gideceğini ben de henüz bilmiyorum.

Belki de bunu bilmek zorunda değilim.

Yıllardır gözlemlediğim hayatı, şimdi yeni bir yerden keşfetmeye devam ediyorum.

Bu platform da benimle, burada buluşacağımız insanlarla ve yaşayacağımız deneyimlerle şekillenecek.

Çünkü SİMYA tamamlanmış bir hikâye değil.

Devam eden bir keşif.

Ve belki de her şey tek bir soruyla başlıyor:

Ya bildiğin her şey, sadece alıştığın bir düşünceyse?

SİMYA ∞ ZİHİN

Zihnini fark et. Öğrendiklerini sorgula. İçindeki neşeyi hatırla.